top of page
  • Foto van schrijverKarlien

Leaving the Rat Race, bestemming: 'buitenland'

Bijgewerkt op: 2 nov. 2023

Ons verhaal begint zoals ze allemaal beginnen; de verhalelen van mensen die grote stappen nemen en giga-veranderingen aanbrengen in hun leven.


Ja, alle ingrediënten waren aanwezig: corporate jobs, keihard werken en met dat geld een nanny betalen voor de kinderen, netwerkevents tot 's avonds laat, wekelijks naar het buitenland rijden, dus uiteraard een veilige luxewagen nodig hebben, mooie reizen maken om te ontspannen. Kommer en kwel? Zeker niet! Het geeft best een 'high' om een groot netwerk te hebben, geapprecieerd te worden voor je werk en op podia en in aula's te mogen gaan spreken over je expertise.

Maar dan: licht uit. Energie weg. Slapen, heel.heel.heel.veel slapen. Wakker worden en nog steeds moe zijn. Geen zin meer hebben om af te spreken met vrienden, geen fut meer hebben om een feestje te organiseren, met alles en iedereen ruzie maken. Coaches, slaapmedicatie, yoga,...Burn-out.


Fast forward to een happy ending? Een receptje voor 'doe een keer zot en you will live happily ever after? Daar geloof ik niet in. Het leven is cyclisch, met ups and downs. Het enige wat ik wel geloof, is dat je niet in cirkeltjes draait, maar telkens een verdiepje hoger uitkomt in een soort spiraal.


En daar wil ik over schrijven: de verandering naar ergens heel ver buiten de comfortzone, hoe goed dat doet, maar hoe je - in welke situatie dan ook- zelfs met je blote billen in de zon, ongelukkige dagen, vermoeiende weken en maanden die wel vol tegenslagen lijken te zitten, ervaart.


Terug naar je kinderdromen


Zowat ieder boek over purpose, ikigai of 'finding your why' vraagt je terug te gaan naar wat je graag deed in je kindertijd en je absurde dromen die je al vele jaren achtervolgen. In mijn geval: in het buitenland gaan wonen, en liefst in een houten huis op palen (in mijn droom zowat Vietnam-gewijs boven een rivier).

Welk buitenland dat dan moest zijn, wijzigde al eens doorheen de jaren.


Waar ligt 'het Buitenland'

Australië

Nadat ik 6 maanden in Australië woonde en later nog twee keer daarheen reisde, was ik overtuigd dat het down-under zou worden. Maar de immigratie is daar tamelijk streng, en aangezien ik met communicatiewetenschappen en management niet meteen een broodnodige expertise had, die geen enkele Australiër kon invullen, was een werkvisum of 'skilled visa' uitgesloten. Trouwen met een local zou het ook niet worden, ik was inmiddels al getrouwd. Dan kun je nog een visum krijgen als je ergens in het binnenland - lees: het hol van Pluto - wil gaan wonen en werken, maar dan moet je daar meteen ook enkele jaren blijven.


Baskenland?

Tijdens mijn studententijd, werkte ik op surfkampen in Aquitaine en het Baskenland. De droom kwam weer boven, heel wat huisjes hier met uiteraard wat werk aan, maar ook fenomenale uitzichten op zowel de oceaan, als op de bergtoppen van de Pyreneeën. En superbetaalbaar. Na de 3de zomer hier in tenten slapen, had ik wel door dat de surfcondities ook een tegenzijde van de medaille hadden: wolken botsten namelijk op de bergen, en regen viel geregeld met bakken uit de lucht, zomer en winter. En de temperaturen, die waren ook wat wisselvalliger dan gewenst. Warmte is één van mijn kernwaarden, zowel op persoonlijk vlak warm zijn, als letterlijk, warm hebben. Exit Baskenland.


Marokko

Nog enkele jaren verder, Vincent is er inmiddels bij, vallen we samen als een blok voor Marokko; de vriendelijke mensen, de prachtige kust, het lekkere eten én surfen bij mooi weer, meestal het hele jaar rond. in januari 2020, net voor corona uitbrak, begon de droom concreter te worden: een riad in Essaouira, of zo'n mooie B&B in de baai van Immesouane. Advocaten werden gebeld, aandachtspunten werden besproken,... Het was op dit punt niet ons plan om alles achter te laten en in Marokko te gaan wonen, maar eerder om hier iets uit te baten en er zo vaak als mogelijk heen te gaan.

En toen, enkele weken later ging de wereld op slot. En de overheid in Marokko nam drastische beslissingen, waar we van schrokken. Nog meer dan alle waanzin die bij ons in België en Nederland heerste, was dit echt extreem. Luchtruim dicht, onverbiddelijk, geen boten meer, niks. En dat van de ene op de andere dag.

Voortschrijdend inzicht, want ja, zo'n systeem, dat neem je er ook bij. En zo begonnen we misschien een voor ons mindere zijde van dit land te zien. En belangrijk hierbij is: dit is uiteraard geen algemene kritiek op een land of regio, integendeel. Het is wel aftasten en zoeken wat voor iemand persoonlijk belangrijk is; zo is onze hoogste waarde vrijheid, en dat viel, in onze ogen, niet helemaal te rijmen met wat we zagen.


Andalusië

Het is de zomer van 2022, we zijn kamperend van Noord naar Zuid door Frankrijk getrokken, lachende bruine gezichtjes en blonde zoutlokken op de achterbank. Het buitenland komt opnieuw ter sprake.

En zo komt Vincent met het idee om naar Andalusië te kijken. En het leek onze hele checklist af te tikken:

- warm stabiel weer, want aan de Middellandse zee

- Zo dicht bij Afrika, dat we voor een weekendje naar ons geliefde Marokko kunnen

- Een architectuur en stijl die erg veel Moorse, Zuiderse invloeden heeft

- Ver om met de auto te rijden, dat zeker. Liever niet. Maar het kan, en ook dat geeft een vorm van vrijheid.

- Op een uurtje van Tarifa, 2uurtjes van Cadiz, en 4 van Faro. De leukste surfplekken van het Zuiden dus ook nog eens vlakbij. Er werd meteen gefantaseerd om ons caravannetje hier een vast plekje te geven aan de zee, zodat we voor een dagje zonder voorbereiding zouden kunnen gaan.

- Veel ruimte en natuur, plaats voor de kinderen om in rivieren te spelen, kampen te bouwen, te quadrijden en verdwalen door iets dat ze hun 'tuin' kunnen noemen.


Check, check, dubbelcheck. Andalusië wordt het.



98 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page