top of page
  • Foto van schrijverVincent

Ergens tussen euforie en paniekaanvallen

Bijgewerkt op: 26 okt. 2023

Verhuizen is altijd wel gedoe. Verhuizen met kinderen, huisdieren, een zaak en je hele hebben en houden naar een plek op 2000km van ‘thuis’ maakt het er op geen enkele manier makkelijker op.


Hoewel we ons zo goed mogelijk hadden voorbereid op elke mogelijke situatie, leek het universum maar wat graag een schepje bovenop ieder van onze worst-case-scenario’s te gooien. Geen klaagzang hier, maar we kunnen wel stellen dat we het niet gratis hebben gekregen.


Eens de bal aan het rollen ging, was er niet echt een weg terug. Nu ja, die is er eigenlijk altijd, maar de gevolgen van terugkrabbelen werden met de dag dramatischer. Gelukkig zijn we ook niet echt snel van ons stuk te brengen en draafden we telkens dapper door. Borst vooruit, elke uitdaging tegemoet met vereende kracht, niets kreeg ons klein.

De zomer van ’23 kwamen we door dankzij 9 weken sportkampen voor de kinderen, opvang bij de grootouders en een goede wisselwerking thuis. Intussen moesten we wel twee bedrijven draaiende houden, onze verhuis zo goed mogelijk voorbereiden en een hoop administratie regelen voor onze aankoop in Spanje. Appeltje – eitje, dachten we lang, want hoe moeilijk het ons ook gemaakt werd, we tackelden elk probleem.


9 oktober, de verhuiswagen staat eerst aan het bedrijf en rijdt vervolgens door naar ons huis in Weerde. De eerste keer dat we beseffen dat we het eigenlijk toch niet gehaald hebben. Of misschien wel, want uiteindelijk zit alles toch in de container en vertrek ik met onze caravan, samen met mijn vader naar Spanje. Maar echt van een leien dakje liep het niet, we waren eigenlijk niet op tijd klaar geraakt: spullen waren nog niet ingepakt, heel wat zaken hadden we niet optimaal kunnen voorbereiden, 9 oktober is aan ons voorbijgegaan zonder dat we ergens grip op hadden. Ik laat noodgedwongen rond de middag Karlien en de kinderen achter, om tijdig op onze eerste stop in Frankrijk aan te kunnen komen met ons gevaarte van 15m. Niet 100% goed in mijn vel omdat de dag niet echt vlot verlopen was, en gescheiden van mijn partner in crime, m’n steun en toeverlaat, de eerste gevoelens van twijfel steken de kop op.



Dat mijn vader de trip mee zou doen was eigenlijk nooit het plan. Een paar dagen voor ons vertrek hadden we met “de Van Dingenen-boys” afgesproken om nog eens te gaan karten, iets wat we allemaal heel erg graag doen (hoewel het altijd dezelfde is die wint… misschien moeten we toch maar eens zonder Philippe gaan). Ik vertel, op dat moment nog erg enthousiast, over de trip die ik in mijn eentje zou doen. 2300km aan 90km/u, op 4 dagen, ik zou wel wat campings vinden waar ik kon slapen. M’n vader vermeldt terloops dat hij het wel zou zien zitten om mee te rijden zodat we af en toe kunnen wisselen van chauffeur. In eerste instantie was ik niet 100% voor het idee gewonnen. Ik zou m’n vader moeten vragen om plots zijn agenda leeg te maken voor een niet-echt-fun trip, om hem dan in Malaga aan de luchthaven af te zetten om terug naar België te vliegen. Zonder dat hij ons huis zelfs zou kunnen zien. Maar een nachtje slapen deed me helemaal van idee veranderen, op de een of andere manier besloop me toch een angst om het helemaal alleen te doen. ’t Was maar een woord, 10min later had mijn vader een terugvlucht geboekt en bekeken we samen ‘ons traject’.


Beste, beslissing, ooit…


Want de 5 dagen die volgden op de hectische start met de verhuisfirma zijn met uitstek de zwaarste uit m’n leven te noemen. De (steeds overwonnen-) problemen van de maanden ervoor hadden duidelijk hun tol geëist, en de problemen die in de dagen erna volgden leken onoverkomelijk. Karlien had geen huis meer, maar nog wel 2 kinderen en een kat, bovenop bergen werk professioneel. Wij waren altijd onderweg en sliepen op plekken waar gsm-ontvangst een luxegoed was. Even wat bespreken of gewoon m’n hart luchten zat er niet in. En de problemen stapelden zich op, net zoals de angst en de paniek. Er was geen schild meer. Ik sliep niet meer, ik at niet meer, ik twijfelde aan alles maar vooral aan mezelf, waar ben ik in godsnaam mee bezig.



In plaats van idyllische scenario’s over vrolijke kinderen in een prachtige omgeving, was mijn hoofd gevuld met problemen, obstakels, drama’s en ongeluk. Werk, geld, de kinderen, ons huis in Spanje, ons huwelijk, de verhuis, alles was gedoemd om te mislukken. Ik zat diep, een paar kilometer onder het vriespunt-diep. Nogal een fun-trip voor m’n vader…


Maar gelukkig had ik hem! Want dankzij hem was er toch avondeten met een flesje wijn, een fris pintje en een goeie babbel. Even iets om m’n gedachten te verzetten van doem-scenario’s naar faits divers. Exact wat ik nodig had, maar nooit zou gevonden hebben als ik de trip alleen had ondernomen. Als het hele gebeuren al een test te noemen is, was het voorstel van m’n vader om mee te rijden toch de zalf om het iets of wat haalbaar te houden. Pa, merci!


Intussen zijn we weer 2 weken verder, wonen we met ons hele gezin inclusief kat en hond op een niet erg fantastische camping op 30min van ‘ons huis’, moeten we ons behelpen op heel veel vlakken waar de voornaamste obstakels kinderanimatie en werk zijn (en die UV-printer-plotter die onder ons bed staat en elke dag een cleaning cycle nodig heeft 😅), maar we doen het samen, en we komen er wel. En hey, vlak naast onze plek is er een speeltuin met een gigantische zandbak. Dus, life is good, and we'll figure it out, right?



Écht op de valreep (en dankzij de inzet en hulp van mijn schoonvader) is ons laatste obstakel ook overwonnen en zijn we in de laatste rechte lijn op ons doel aan het afstevenen. Het is pittig, nóg een week, maar wat is dat in een mensenleven… dit kunnen we nog wel even, omdat we het samen doen en we vooral ook weten waarom we het doen. De kinderen hebben intussen hun nieuwe huis gezien en waren laaiend enthousiast! Het lijkt misschien niet veel, maar het gaf ons een gigantische boost.


Dat ‘onkruid dat niet vergaat’, heeft toch even een serieuze knauw gekregen. Voeten op de grond en back to reality. Maar dat was misschien ook wel iets wat ik eigenlijk wel eens nodig had. Het geeft me de kracht om elk aspect tot op de bodem uit te zoeken, het geeft de moed om te doen wat we moeten doen. Want het klinkt allemaal wel mooi en avontuurlijk, maar het proces is niet evident, maar je moet er wel door. Als je het wil, tenminste.


Paps, Mark, Schat,

Mams, Ann, Broers, zus, kameraden,

Lieve, stoere, flinke kinderen,

Merci! Om er ook in de donkerste periodes te zijn. Vanaf hier kan het alleen nog maar beter worden, en we gaan er 200% voor! Ik heb er écht zin in, WIJ hebben er écht zin in!

159 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page