top of page
  • Foto van schrijverKarlien

6 hoogtepunten uit onze eerste 6 maanden in Andalusië.

Bijgewerkt op: 3 jun.

Een half jaar hier. De tijd vliegt ongelooflijk snel.

Tijd voor een terugblik op die eerste 6 maanden dat we Andalusië onze thuis mogen noemen. Uiteraard is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn, maar focussen op de mooie dingen en daar dankbaar voor zijn, is écht een toptip.


1.        Nieuw leven

Onze finca-familie is in die eerste zes maanden een aardige beestenboel geworden. De kippen leggen eitjes, Perla het paard heeft haar favoriete plekjes hier en Luke en Chuck verloren hun Belgische wintervacht.

 

Een vriendje voor Luke, wouden we al een hele tijd. Liefst een Border Collie: actief en speels, superslim en lief. Goed met de kindjes en makkelijk om mee te nemen op vakantie. Maar een puppy is ook een beetje als een baby: heel schattig om eens vast te houden, maar de levendige herinneringen aan dat eerste jaar doen je goesting snel afnemen.

 

Toen kwam er een nestje schoen-knabbelende, onzindelijke schattigaards op ons pad. Maar het knaagde (pun intended).

 

Want er zijn hier énorm veel hondjes bij de talrijke rescue-organisaties en in de asielen, die een warme thuis zoeken. De vraag is wat de kans is, dat iemand een fantastisch ras als een Border Collie zou achterlaten. En toch, was daar plots Coco (die volgens zijn paspoort Collie is, maar wiens mama volgens ons toch een beetje dicht bij een Zwitserse herder heeft gestaan).

We waren op slag verliefd en de 15-maanden oude Coco ging dezelfde dag mee naar huis.




Maar we weten dat jullie alleen maar hier zijn voor het verhaal van de haan/gier/kalkoen…

 

Die zag er op 1 november zo uit:

 

Tadaaa…het was wel degelijk een haan. Een beetje het verhaal van het lelijke eendje, want zeg nu zelf: best wel een knapperd, toch?



 

2.        Nieuw werk

Het makelaarsavontuur van Vincent was van korte duur. Want hoewel hij het er heel goed vanaf bracht, is een job in loondienst die ver van je passie afligt, puur omdat er stress is over inkomen, zelden een goed idee.

Zeker als alle materialen en machines van je eigen zaak in België meeverhuisd zijn en klaar staan om terug gebruikt te worden.

Dus sprong hij. Brandbaar werd andalook.eu en met de allergrootste dankbaarheid kwamen trouwe Belgische klanten weer terug (you know who you are!).

En ze zeggen dat als je met passie werkt, en geduld hebt, het goede altijd op je pad komt…En toen kwamen ze, de allereerste lokale contacten en klanten, we mochten signalisatie maken, namen voor huizen, wegwijzers en logo’s. Dat ontketent hier een klein feestje thuis (met cava van de Aldi, voetjes op de grond  ).  

 

Ik, Karlien, kon ook rekenen op mijn netwerk. De digitale aard van mijn werk, maakte de overstap naar remote werken eenvoudiger. Ik heb het enorme geluk loyale klanten te hebben, die me de verhuizing toewensten en hun samenwerking verderzetten.

Daarnaast kwam er zelfs nog een prachtig bedrijf en heerlijk reclamebureau bij! (ook weer met grote, grote dank!)

Mijn liefde voor marketing, wordt pas echt volledig als het digitale zich mag aanvullen met live…Events. Damn, wat mis ik die wereld toch enorm.

Zeker niet de meest rationele sector om in te werken, en ik liet die al grotendeels achter me na de enorme kater die Cojona achterliet in 2020. Ik had het zelf niet kunnen verzinnen, maar toen kwamen er enkele destination weddings op mijn pad voor deze zomer. Salto’s van blijdschap.

Dit najaar ga ik ook weer lesgeven. Ik kom daarvoor even naar Brussel, maar vul mijn uren verder aan met online colleges. Chance dat we in 2024 leven!

 

3.        Nieuwe gewoontes

Als er iets is, waar Andalusië rijk aan is, zijn het haar tradities en feesten.

Flamenco optredens, veel muziek (en soms ook veel lawaai) en altijd wel iets te doen. They sure know how to party.


De meest bijzondere traditie om voor het eerst mee te maken, was Semana Santa, de heilige week voor Pasen. De broederschappen trekken door de dorpen en steden, in nagedachtenis van de lijdensweg van Jezus. De meesten dragen loodzware schrijnen, versierd met goud en ontelbare bloemstukken.  Ik werd zelf uitgenodigd voor een Maria processie, om in het zwart in stilte, midden in de nacht met een kaars te wandelen.

Lauranne kreeg de eer om een schrijn te dragen op een andere avond.

Het ziet er soms wat eng uit, zeker de pakken met puntmutsen die de broederschappen dragen, maar dat een traditie zo sterk standhoudt, is ook wel ongelooflijk mooi.

 




 

 

4.        Nieuwe plekken

Veel reizen is er niet bij momenteel. En dat is ook geen probleem.

Wanneer alles nieuw is, is iedere dag een ontdekking. Op Instagram proberen we van de mooiste hikes een filmpje en locatie te posten.

 

Op de tijd die we vroeger vanuit Zemst naar zee reden, staan we nu op de skipiste.

De Sierra Nevada ligt ver van België, onderweg kom je wat bergjes tegen (de Alpen, de Pyreneeën) met legio kilometers piste, ik zou er dus niet voor hierheen vliegen…Maar het is wél een heel leuk gebied. Groter dan Winterberg of de Vogezen, met 23 liften en 131 pistes. Alles op voorhand boeken in de boodschap, incl. de ondergrondse parking en vroeg ’s ochtends rijden, of je mag aanschuiven en druppelsgewijs het dorp in.

 




5.        Nieuwe vrienden

Zo’n bergdorp, wordt dat niet te eenzaam?

Daar zaten we natuurlijk ook mee. Maar ook dat bleek enorm mee te vallen! Van bij de eerste dag werden we warm onthaald door onze buren, die meestal wel een generatie ouder zijn, maar de heerlijke rustieke levensstijl en meestal internationale achtergrond, verbindt ons. Daarnaast leerden we leeftijdsgenoten kennen aan de schoolpoort. De verjaardagsfeestjes zijn de beste Spaanse lessen die je kunt hebben, want ouders worden hier mee uitgenodigd, en blijven iets drinken en aperitieven terwijl de kindjes spelen. Verder, en dat moet gezegd zijn, is het niet heel makkelijk om je plekje te vinden binnen een hechte community die samen is opgegroeid en waar iedereen, iedereen kent van jongs af. De taalbarrière speelt zeker ook mee. Dan mag je nog Spaans spreken, Andalusisch is weer een ander paar mouwen.

 

We hadden het niet zo voorzien, en waren er ook niet naar op zoek, maar het blijkt dat we de eerste zes maanden toch het meeste aansluiting konden vinden bij de Nederlanders en Belgen die hier in de regio wonen. Je deelt ervaringen, loopt tegen dezelfde dingen aan, helpt elkaar waar het kan en hebt ook vaak een gelijkaardige visie op het leven. We verbazen ons ook over dezelfde zaken, zoals het slaapuur van een kleuter hier, die om 23.30 uur nog vrolijk rondloopt op de Plaza. Of de manier van plannen: schooluitstapjes verneem je in het beste geval twee dagen op voorhand, kampen voor de zomervakantie zijn einde mei nog steeds niet bekend. Op zoek naar werk, leuke hikes, hobby’s en de beste stranden: het is stof voor urenlange gezellige babbels en barbecues. Moesten jullie meelezen, Belgen en Nederlanders in Axarquia, muchas gracias por su amistad!

 

 

6.        En oude vrienden…

Dankjewel Emanuel, Maude, Kamiel, Jerome, Danny, Anja, Nand, Liene, Evert, Michael, Catherine, Philippe, Jules, Delphine, Angelique, Nele, Victoria, Jeroen, Thibaut, Karlien, Natascha en binnenkort Pamela, Yasmine, Jense en Olivier.

En onze mama’s en papa’s…

 

…die allemaal hun weg al vonden naar ons nieuwe huis. We mochten al zoveel fijne mensen ontvangen! Dat voelt hartverwarmend.

 

Kanttekening: Dit is soms best vermoeiend als werkend gezin, waardoor we er de komende tijd een beetje op gaan toezien om onze balans te bewaken.

We poetsen, wassen, leggen lakens, proberen mee op uitstap te gaan, maken ontbijt en zo meer… Maar ons hartje is er wel vol van.

 

De eerste maanden na onze emigratie naar het Zuiden van Spanje, die zagen er dus zo uit!



99 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page